In juli 2023 keerde ik terug naar de Franse Alpen om de tweede helft van de GR5, ook wel bekend als de Grande Traversée des Alpes—te voltooien. Het eerste deel had ik al in 2021 gelopen, en terugkomen voelde als het afronden van een belangrijk hoofdstuk. Dit keer wandelde ik solo en kampeerde ik grotendeels (wild), waardoor ik de GR5 beleefde met meer zelfvertrouwen, een diepere verbinding en grotere zelfstandigheid.

Mijn tocht begon in Thonon-les-Bains na een lange en chaotische reisdag. Al snel vond ik mijn ritme terug: vroeg opstaan, de rood-witte markeringen volgen en mijn tent opzetten op afgelegen plekken met spectaculaire uitzichten of op lokale campings. Het weer in de eerste week was onvoorspelbaar. Ik kreeg te maken met meerdere onweersbuien, waaronder één moment waarop ik net op tijd een berghut bereikte voordat de bliksem vlakbij insloeg. Maar er waren ook zonnige dagen vol alpenweiden, gletsjeruitzichten en zelfs zicht op de Mont Blanc. Een van de meest memorabele wildkampeerplekken was bij Lac d’Anterne, waar ik mijn tent opzette onder een gloeiende hemel, omringd door mede-wandelaars en de stilte van de bergen. Naarmate ik verder trok, passeerde ik iconische berggebieden zoals de Vanoise en de Mercantour, met hun steile beklimmingen, herdershutten en ruige schoonheid. Het traject rond Ceillac en Lac des Thures sprong eruit door het 360° uitzicht en de rustige valleien, waar ik de bergen vaak helemaal voor mezelf had.

Het laatste stuk richting de zee stelde mijn grenzen op de proef. Water was schaars, mijn lichaam vermoeid, en een vergrendelde telefoon zorgde ervoor dat ik tijdelijk offline was in Menton. Toch zette ik door en zag ik na bijna een maand wandelen de Middellandse Zee in de verte verschijnen. In totaal liep ik bijna vier weken, goed voor ongeveer 300 km en duizenden hoogtemeters. De GR5 bood niet alleen een fysieke uitdaging, maar ook een diep persoonlijke reis vol stilte, doorzettingsvermogen en natuurpracht. Het blijft een van mijn favoriete trails in Europa, vanwege het landschap, de variatie en de balans tussen wildernis en comfort. Kleine momenten van geluk, zoals een warm ontbijt van de bakker, de lekkerste kaas of misschien wel de beste taart ter wereld in een berghut, maakten het helemaal de moeite waard.

Bekijk mijn volledige dagboek en kampeertips op Polarsteps!