Zes maanden nadat ik mijn permit had bemachtigd van Cottonwood Pass tot Happy Isles, zette ik op 20 juli eindelijk mijn eerste stappen op de John Muir Trail. Met een ingetapete knie, groen licht van mijn fysiotherapeut en een rugzak met alles wat ik nodig had, begon ik aan mijn eerste solotocht: 220 mijl (350 km) door het ruige hart van Californië.

Dit was geen trail om licht op te vatten. Weken van voorbereiding gingen zitten in permits, materiaalkeuzes, voedselplanning en logistiek voor bevoorrading. Alles moest in een bear canister passen, mobiel bereik zou vrijwel ontbreken en de route voerde over hoge bergpassen tussen de 3.000 en 4.000 meter. Forums, blogs en andere hikers waren mijn gids lang voordat mijn wandelschoenen het pad raakten.

Vanaf de eerste dagen viel de Amerikaanse backpackcultuur op: open, sociaal en behulpzaam. Gesprekken begonnen vanzelf — over tenten, trailnamen, afstanden en eten. Al snel liep ik samen met anderen, waaronder Su en Paul, twee inspirerende wandelaars van in de zestig, die het tempo bepaalden met een rustige en bewuste aanpak.

De trail zelf was meedogenloos én adembenemend. Eindeloze beklimmingen naar passen zoals Forester, Glen, Mather, Selden, Silver en Donohue werden gevolgd door lange afdalingen die mijn knieën op de proef stelden. Alpiene meren — Charlotte, Rae, Evolution, Garnet, Thousand Island en Cathedral — zorgden onderweg voor momenten van pure schoonheid. Wilde dieren lieten zich regelmatig zien: herten, marmotten en beren, die me er telkens aan herinnerden dat dit echte wildernis was.

Het weer bleek een van de grootste uitdagingen. Ik dacht dat de Californische zomer vooral zon zou betekenen, maar ik belandde in plotselinge stormen, hagel en dagenlange koude regen. Soms liep ik door de wolken, sliep ik in doorweekte kleding en groef ik trots afwateringsgeulen rond mijn tent als een echte Nederlandse ingenieur. Bosbranden en rook voegden nog een extra laag onzekerheid toe, waardoor ik voortdurend beslissingen moest nemen met beperkte informatie.

Bevoorradingspunten , Independence, Muir Trail Ranch, Vermilion Valley Resort en Mammoth, waren echt top. Ideaal voor een douche, echt eten en de uitdaging om mijn zware bear canister opnieuw in te pakken. De bekende ‘hiker hunger’ werd al snel realiteit, en ik leerde het belang van extra calorieën en doorspitte achtergelaten voedselvoorraden van andere hikers.

Fysiek vroeg de trail het uiterste van me. Mijn knie hield stand, maar mijn enkels, honger, vermoeidheid en natte dagen brachten me tot mijn grenzen. Mentaal leerde ik geduld, flexibiliteit en vertrouwen, zowel in mezelf als in de trailcommunity. Tijdens momenten zoals zwemmen in ijskoud water, zonsondergangen kijken en verhalen delen met andere hikers, besefte ik dat deze reis nooit alleen draaide om de finish halen. Het ging om het bewust bewegen door de wildernis, met veerkracht en verwondering en ontdekken hoe ver ik op eigen kracht kon komen.

Bekijk mijn volledige traildagboek en kampeertips op Polarsteps!